Aşırı koruyuculuk çocuğun duygusal, sosyal, ruhsal ve fiziksel gelişimi üzerinde olumsuz izler bırakıyor. Bu izler, çocuğun yetişkin dönemde bazı zorluklar yaşamasına sebep oluyor. Aşırı koruyucu anne-baba ile büyüyen çocuklar bağımsız hareket edemiyor, inisiyatif almayı ve karar vermeyi öğrenemiyorlar. Ayrıca bağımlı bir kişilik yapısı geliştiriyorlar ve kendilerine olan güvenleri son derece düşük oluyor. Bütün bunlar çocukluk, ergenlik ya da erişkinlik dönemlerinde depresyon, kaygı bozukluğu, takıntı hastalığı gibi psikolojik sorun riskini artırıyor.

Aşırı Koruma Kaygı Yaratıyor

Aşırı koruyucu anne-babalar aynı zamanda aşırı kaygılı oluyorlar. Çocuklarının her anını kontrol etmeye çalışıyorlar. “Aman çocuğum! Teneffüslerde sakın bahçeye çıkma. Düşersin… Kolunu, bacağını kırarsın… Büyük sınıflarla tartışma, dayak yersin…” şeklindeki ifadeler çocuğun doğal gelişimini engelliyor. Dahası bu anne-babalar hayatta yaşanabilecek en kötü olayları sürekli hatırlatmak suretiyle kaygılı ve korkak çocuklar yetişmesine sebep oluyorlar.

Aşırı Sevgi de Çocuğun Gelişimini Engelliyor

Anne babanın çocuğa vereceği en güzel şey sevgidir. Ancak sevginin ölçüsü ve niteliği çocuğun davranışsal gelişimi açısından son derece önemlidir. Aşırı sevgi çocukta sevilmeme, değer görememe kaygısını paradoksal olarak artırıyor. “Ya anne-babamın sevgisine layık olamazsam, ya yeterince sevilmezsem, ya yeterince değer göremezsem” kaygıları gelişebiliyor. Bu çocuklar suçluluk duyguları yaşayan öfkeli insanlar olabiliyor. Ergenlik ve erişkinlik dönemlerinde karşı cinsle iletişim sorunları, cinsel problemler ve başarısızlık korkuları yaşayabiliyorlar. Aşırı kıskanç, kimseye güvenemeyen ve hep yüksek bir sevgi beklentisi içinde olan bireyler oluyorlar. Dolayısıyla sorunlu ilişkiler yaşayan doyumsuz insanlar oluyorlar.

Zamanı gelince çocukla yatakları ayırmalı
Metin Akpınar bir oyununda çok korunarak büyümüş bir çocuğu canlandırıyordu. Yeni tanıştığı bir arkadaşına annesinin bu tutumunu: “Yedi yaşına kadar kadınlar hamamına gitmişim. Bir gün hamamcı kadın hanım hanım kocanı da getir bari deyince annem beni götürmemeye başladı” diye hicvediyordu. Çocukları 4-5, 9-10 hatta 17-18 yaşına gelseler bile onlarla aynı yatakta uyuyan anne-babalara rastlamak mümkün. Belli bir yaşa gelince gerek çocuğun gerekse anne-babanın belli bir mahremiyeti tesis edebilmeleri kişisel olgunluk açısından çok önemli.

DOÇ. DR. ADNAN ÇOBAN

PSİKİYATRİST-PSİKOTERAPİST

Aşırı İlgi Çocuğu Hasta Eder hakkında bilgi almak isterseniz eğer ki; İlgili linke tıklayabilirsiniz.

Eyvah! Çocuğum Okuldan Korkuyor

Yeni bir akademik yıl başlıyor. Anne ve babaları bir heyecan sardı. Bi...

Çocuklar Neden ders Çalışmazlar?

Dikkatin ruhsal ve zihinsel iki komponenti vardır. Zihinsel komponent ...

Çocuklarda Gece Altını Islatma

Çocukların çoğu 2–4 yaş arasında idrarlarını hem gece hem de gündüz tu...